بر علم مصطفی باب تو بود باب وآن خانه را تو بام، یا باقرالعلوم
در بزم تشنگان از بادههای فضل پرگشته از تو جام، یا باقرالعلوم
با احتجاج تو، اسلام آورد ترسا به کوه شام، یا باقرالعلوم
خود راسخون علم، تعلیم دیدهاند نزد تو ای امام، یا باقرالعلوم
هم حوزههای علم، هم حلقههای درس گیرند از تو وام، یا باقرالعلوم
مهر تو از ازل، نور تو تا ابد فیضت علی الدوام، یا باقرالعلوم
در بزم علم و دین، پیوسته میرود نامت به احترام، یا باقرالعلوم
ای حضرت کریم ای فضل تو عمیم وی رحمت تو عام یا باقرالعلوم
قرآن ناطقی، عین الحقایقی ما جمله تشنه کام، یا باقرالعلوم
خورشید شیعهای، زهرا ودیعهای ظل تو مستدام یا باقرالعلوم
@@@@@@@@
ای فروغ دانشت تا صبح محشر مستدام وی تو را پیش از ولادت داده پیغمبر سلام منشأ کل کمال و باقر کل علوم هفتمین نور و ششم مولایی و پنجم امام انس و جان آرند حاجت در حریمت روز و شب آسمان گردیده بر دور مزارت صبح و شام این عجب نبود که بخشی چشم جابر را شفا زخم دل را می دهی با یک نگاهت التیام ساکنان آسمان را لحظه لحظه، دم به دم از بقیعت بوی عطر جنت آید بر مشام در کمال و در جلال و علم و حلم و خلق و خو پای تا سر، سر به سر آیینة خیر الانام با تو حق گیرد تداوم از تو حق گیرد کمال بی تو ایمان نادرست و بی تو قرآن ناتمام کودکی بودی که از تیغ بیانت ناگهان روز در چشم یزید بی حیا آمد چو شام لال شد از پاسخ و زد بر دهن مهر سکوت طشت رسوایی او افتاد از بالای بام تو سر بالای نی دیدی به سن کودکی گه به دشت کربلا گه کوفه گاهی شهر شام خیمه های آل عصمت را که آتش می زدند می دویدی در بیابان اشک ریز و تشنه کام کوفیان بردند در حبس عبیدالله تان شامیان سنگدل سنگت زدند از روی بام ماجرای کربلا و شام و کوفه بس نبود از چه دیگر این همه آزار دیدی از هشام بارها آوردت از شهر مدینه تا دمشق از وجودت هتک حرمت کرد جای احترام گاه آوردت به زندان گاه پای تخت خویش گاه زد زخم زبان و گاه می زد اتهام حیف کز زهر جفا گردید قلبت چاک چاک مرغ روحت پر زد از تن جانب دارالسلام بس که بر جان عزیزت روز و شب آمد ستم دادی از سوز جگر بر شیعیانت این پیام تا به صحرای منا گریند بهر غربتت حاجیان هنگام حج، پیر و جوان و خاص و عام دوست دارم بر تو گریم در بیابان بقیع کرده اند این گریه را بر من حرامی ها حرام درکنار قبر بی شمع و چراغت روز و شب هم بشر سوزد چو شمع و هم ملک گرید مدام از چه شد صد چاک قلبت با چنان قدر و جلال وز چه ویران مانده قبرت با چنان جاه و مقام بر تو می گریم که عمری ساقی بزم بلا روز و شب ساعت به ساعت ریخت خون دل به جام بر تو ای تنها چو عمّت مجتبی بر تو می گریم که مظلومی چو جد و باب و مام بر تو می گریم که بردی کوه غم از کودکی بر تو می گریم که شد با خون دل عمرت تمام ای خدا را باب رحمت، باب رحمت باز کن تا که "میثم" زائر قبرت شود فی کل عام
شیعه زند بر سر و سینه کرب و بلا گشته مدینه فرزند زهرا جان داده مظلوم امام باقر گردیده مسموم ای آخرین شمس ولایت یابن الحسن سرت سلامت فرزند زهرا جان داده مظلوم امام باقر گردیده مسموم حضرت صادق شد عزادار گریه کند با چشم خونبار فرزند زهراجان داده مظلوم امام باقر گردیده مسموم دوباره عالم شد عزادار داغ پیمبر شده تکرار فرزند زهرا جان داده مظلوم امام باقر گردیده مسموم کشتند حجت خدا را باقر آل مصطفا را فرزند زهرا جان داده مظلوم امام باقر گردیده مسموم ختم رسل صاحب عزا شد پنجم وصی او فدا شد فرزند زهرا جان داده مظلوم امام باقر گردیده مسموم اشک بنی فاطمه ریزد ناله ز قلب همه خیزد فرزند زهرا جان داده مظلوم امام باقر گردیده مسموم
@@@@@@@@@@
ای رخت چراغ هُدی یا محمد ابن علی پنجمین ولیّ خدا، یا محمد ابن علی نجل سیدالشهدا، یا محمد ابن علی جان عالمت به فدا، یا محمد ابن علی یا محمد ابن علی، یا محمد ابن علی ای بهار دل سخنت، ای حیات جان ز دمت جنّ و انس و حور و ملک، جمله سائل کرمت در مدینة دل ماست، هم بقیع و هم حرمت یک صدا دهیم ندا، یا محمد ابن علی یا محمد ابن علی، یا محمد ابن علی شمع جمع اهل ولا، کعبة دل همه ای پارة تن نبی و نور چشم فاطمه ای در دلم فروغ خدا، بر لبم تو زمزمه ای دل نگردد از تو جدا، یا محمد ابن علی یا محمد ابن علی، یا محمد ابن علی جز دعای تو نبود، بر لبم دعای دگر جز ولای تو نبود، در دلم ولای دگر گر برانی از در خود، تا روم به جای دگر من نمی روم ابدا، یا محمد ابن علی یا محمد ابن علی، یا محمد ابن علی مهر تو عبادت من، عشق من ارادت من با شما ولادت من، با شما شهادت من هم عطاست عادت تو، هم دعاست عادت من کن عنایتی به گدا، یا محمد ابن علی یا محمد ابن علی، یا محمد ابن علی
@@@@@
لبم شهد و دهانم چشمه و فیض و کلامم جان سزد با جان خود ریزم به خاک پای جانانش امام پنجم و معصوم هفتم حضرت باقر که تا شام ابد بادا سلام از حی منانش لقب باقر، محمّد نام او، کنیه ابا جعفر تعالی الله از این کنیه و این نام و عنوانش رجال علم از صبح ازل، مرهون گفتارش جهان فضل تا شام ابد، مدیون احسانش سجود آورده خلقت از پی تعظیم بر خاکش سلام آورده جابر از رسول حسن سبحانش عجب نبود اگر در باغ رضوان پای بگذارد اگر در حشر، شیطان دست خود آرد به دامانش عجب نی گر شفا بخشد نگاهش چشم جابر را که هر کس درد دارد خاک کوی اوست درمانش چراغ روشن دلهاست قبر بی چراغ او چه غم گر نیست شمع و آستان و سقف و ایوانش نسیمی از بقیعش روح بخشد صد مسیحا را سزد بر کسب فیض از طور آید پور عمرانش ضریحش کعبۀ دل بود و ایوانش بهشت جان الهی بشکند دستی که آخر کرد ویرانش شنیدی لال شد یک لحظه دانشمند نصرانی میان جمع در پیش بیان و نطق و برهانش کیام من تا ثنای حضرتش را خوانم و گویم خدا باشد ثناگویش، نبی باید ثناخوانش فروغ دانشش بگرفت چون خورشید، عالم را که هم انوار ایمان بود و هم اسرار قرآنش گهی دادند در اوج جلالت نسبت کفرش گهی بستند بهتان و گهی بردند زندانش ولی عصر در شبهای تاریک است، زوارش تمام خلق عالم پشت دیوارند مهمانش کنار قبر او جرات ندارد زائری هرگز که ریزد قطرۀ اشکی بر او از چشم گریانش مگو در روضهاش شمع و چراغی نیست، میبینم که باشد هر دلی تا بامدادان شمع سوزانش به عهد کودکی از خورد سالی دید جدش را که مانده روی زخم سینه، جای سم اسبانش اگر در روز محشر هم ببینی ماه رویش را نشان تشنگی پیداست بر لبهای عطشانش دوید از بس که با پای برهنه در دل صحرا کف پا شد چو دل مجروح، از خار مغیلانش دریغا آخر از زهر جفا کردند مسمومش نهان با پیکرش در خاک شد غمهای پنهانش بوَد در شعلۀ جانسوز، نظم «میثمش» پیدا غم نـاگفتـه و سـوز دل و رنج فـراوانش
@@@@@@
در مدح و مصیبت امام باقر
ای جانجهان امام باقر وی قبلۀ جان امام باقر
وی کهف امان امام باقر وی فوق بیان امام باقر
وی نور عیان امام باقر مولای زمان امام باقر
****
تو باقر علم کبریایی تو آینۀ خدانمایی
تو قبلۀ جان انبیایی حق است که حجت خدایی
ما یکسره درد و تو دوایی ما جسم و تو جان امامباقر
****
تو مظهر ربالعالمینی تو هستی زینالعابدینی
عیسای مسیح آفرینی سر تا قدم آیت مبینی
سلطان جهان، امام دینی در کون و مکان امام باقر
****
ای دوستی تو اعتبارم من آرزوی مدینه دارم
تا روی به درگه تو آرم تا چهره به تربتت گذارم
شاید به بقیع، جان سپارم با اشک روان امام باقر
ای قلۀ عرش، خاک پایت ای جان جهانیان فدایت
گلواژۀ وحی در صدایت تو پادشهی و ما گدایت
چشم همه بر در سرایت از پیر و جوان امام باقر
****
افسوس که حرمتت دریدند بعد از نبی از شما بریدند
در شام، غریبی تو دیدند ننگ ابدی به خود خریدند
بر قتل تو نقشهها کشیدند پنهان و عیان امام باقر
****
بودی ز حقوق خویش محروم تا شد جگرت به زهر، مسموم
با یاد تو ای امام مظلوم گردید قلوب شیعه مغموم
از قبر غریب توست معلوم صد رنج نهان امام باقر
****
گریه به عزای تو ثواب است دلها ز مصیبتت کباب است
قبر تو میان آفتاب است از کینۀ دشمنان خراب است
این حرمت آل بوتراب است؟! کی بود گمان امام باقر
تو جور و جفای شام دیدی خاکستر و سنگ و بام دیدی
بر نیزه سر امام دیدی خوشحالی خاص و عام دیدی
بیداد و ستم مدام دیدی از خرد و کلان امام باقر
****
ای وصف تو بار نخل «میثم» وی خاک رهت به زخم، مرهم
وی ریزهخور عطات، آدم وی لطف و کرامتت مسلم
در حشر ز آتش جهنم ما را برهان امام باقر
@@@@@@@@
دریافت فایل صوتی
نوحه امام باقر
ای نور چشم مصطفی یا امام باقر
مسموم از زهر جفا یا امام باقر
یا سیدی یا امام باقر
یا سیدی یا امام باقر
****
از کودکی بر دوش خود کوه غم کشیدی
در آفتاب کربلا تشنگی چشیدی
یا سیدی یا امام باقر
یا سیدی یا امام باقر
****
سوز درون خویش را با کسی نگفتی
با عمۀ سهسالهات در خرابه خفتی
یا سیدی یا امام باقر
یا سیدی یا امام باقر
هردم رسید از دشمنان ظلم بیامانت
تا زهر بیداد هشام شعله زد به جانت
یا سیدی یا امام باقر
یا سیدی یا امام باقر
****
اشک پدر را دمبهدم روی ناقه دیدی
پای سر بریده آه از جگر کشیدی
یا سیدی یا امام باقر
یا سیدی یا امام باقر
****
در حرم غریب تو اشک ما گلاب است
زائر تربتت فقط نور آفتاب است
یا سیدی یا امام باقر
یا سیدی یا امام باقر
هم داشتی بر قلب خود داغ بیشماره
هم دیدهای در قتلگاه جسم پارهپاره
یا سیدی یا امام باقر
یا سیدی یا امام باقر
ای دو عالم پرتوی از نور تو
مهد گردون خاکبوس کوی تو
شد کلیم جان مشتاقان حق
ای ولی حق روانه سوی تو
ای گل مینو عذار فاطمه(س)
از بقیع آید دمادم بوی تو
کعبه ما خاک دلجوی بقیع
جنت ما روضه مینوی تو
شد دوای درد بی درمان خلق
خاک پاک تربت دلجوی تو
ای فروغ چشم زین العابدین(ع)
بسته شد صید دلم بر موی تو
گوهر اشکم بدامان میجکد
هر زمان آید دل از پهلوی تو
ظلم بی حدکرد قلبت را کباب
زهر برده قوت از زانوی تو
آب شد شمع وجودت چونکه سوخت
آتش زهر ستم نیروی تو
قرنها بگذشته و مهدی(ع) هنوز
چشم تر دارد بیاد روی تو
ای وصی پنجم احمد(ع) بود
چشم امید ترابی سوی تو
@@@@@@
ای انس و جان محصّل دانشسرای تو وی نه سپهر گوشۀ دارالولای تو پنجم وصی ختم رسل باقرالعلوم کلّ علوم در نفس جانفزای تو جابر شفا گرفت ز دست خداییات جبریل فیض میبرد از خاک پای تو پیش از شب ولادت تو ختمالانبیا از جان و دل سلام فرستد برای تو میجوشد از کلام خوشت معجز مسیح نبْوَد عجب به مرده دهد جان دعای تو نام تو، خلق و خوی تو،یکسر محمّد است وجهِ خداست روی محمّد نمای تو ما را چه زهره تا که ز مدح تو دم زنیم؟ گوید خدا برای رسولش ثنای تو
اهل سخن هنوز ز دلدادگان حق دل میبرند با سخنِ دلربای تو با آنکه میبرد دل ما را مدینهات پیوسته در بقیع دل ماست جای تو باشد کجا به نزد تو قابل، درود ما؟ ای بر تو لحظه لحظه سلام خدای تو قبرت خراب و قدر تو باشد بسی بلند ای عرش کبریا حرم با صفای تو ویرانۀ بقیع تو باشد بهشت ما ای خازن بهشت گدای گدای تو قبر تو در مدینه غریب است و روز و شب باشد مدینۀ دل ما کربلای تو دشنام خصم را که دهد با دعا جواب غیر از تو، ای حلاوت جان در صدای تو حاشا که حق یک سخنت را ادا کنم گر صدهزار بار کنم جان فدای تو چون نور آفتاب که تابیده بر زمین پیچیده در سپهر معارف، ندای تو ما ظرف کوچکیم و عنایات تو، بزرگ ای وسعت جهان همه ظرف عطای تو! تو در چار بحری و دریای هفت نور نورند نور جمله تبار و نیای تو طاق است طاق، مؤمن طاق تو در جهان بوحمزه و هشام که آرد سوای تو؟ یاد آورم ز خاطرۀ چارسالگیت از کربلا و کوفه و شامِ بلای تو عالم سیاه در نظرت گشت همچو شب وقتی کبود شد بدن عمههای تو بزم یزید ریخت به هم، رنگ او پرید وقتی بلند گشت صدای رسای تو گفتی که حاجیان همه دهسال در منا گیرند دور هم همه با هم عزای تو ای پنجمین معلم عالم بگو، بگو زهر هشام با چه گنه شد جزای تو؟ تقدیم توست سوز دل صبح و شام ما در قلب ما بوَد غم بیانتهای تو نفرین بر آن گروه که در روضة البقیع نگذاشتند گریه کنم از برای تو تا هست روح در تن و سوزش درون جان «میثم» بوَد هماره قصیده سرای تو
@@@@@
اشعار شهادت امام باقر علیه السلام
لبم شهد و دهانم چشمه و فيض و کلامم جان سزد با جان خود ريزم به خاک پاي جانانش امام پنجم و معصوم هفتم حضرت باقر که تا شام ابد بادا سلام از حي منانش لقب باقر، محمّد نام او، کنيه ابا جعفر تعالي الله از اين کنيه و اين نام و عنوانش رجال علم از صبح ازل، مرهون گفتارش جهان فضل تا شام ابد، مديون احسانش سجود آورده خلقت از پي تعظيم بر خاکش سلام آورده جابر از رسول حسن سبحانش عجب نبود اگر در باغ رضوان پاي بگذارد اگر در حشر، شيطان دست خود آرد به دامانش عجب ني گر شفا بخشد نگاهش چشم جابر را که هر کس درد دارد خاک کوي اوست درمانش چراغ روشن دلهاست قبر بي چراغ او چه غم گر نيست شمع و آستان و سقف و ايوانش نسيمي از بقيعش روح بخشد صد مسيحا را سزد بر کسب فيض از طور آيد پور عمرانش ضريحش کعبه ی دل بود و ايوانش بهشت جان الهي بشکند دستي که آخر کرد ويرانش شنيدي لال شد يک لحظه دانشمند نصراني ميان جمع در پيش بيان و نطق و برهانش کيام من تا ثناي حضرتش را خوانم و گويم خدا باشد ثناگويش، نبي بايد ثناخوانش فروغ دانشش بگرفت چون خورشيد، عالم را که هم انوار ايمان بود و هم اسرار قرآنش گهي دادند در اوج جلالت نسبت کفرش گهي بستند بهتان و گهي بردند زندانش ولي عصر در شبهاي تاريک است، زوارش تمام خلق عالم پشت ديوارند مهمانش کنار قبر او جرات ندارد زائري هرگز که ريزد قطره ی اشکي بر او از چشم گريانش مگو در روضهاش شمع و چراغي نيست، ميبينم که باشد هر دلي تا بامدادان شمع سوزانش به عهد کودکي از خورد سالي ديد جدش را که مانده روي زخم سينه، جاي سم اسبانش اگر در روز محشر هم ببيني ماه رويش را نشان تشنگي پيداست بر لبهاي عطشانش دويد از بس که با پاي برهنه در دل صحرا کف پا شد چو دل مجروح، از خار مغيلانش دريغا آخر از زهر جفا کردند مسمومش نهان با پيکرش در خاک شد غمهاي پنهانش بوَد در شعله ی جانسوز، نظم «ميثمش» پيدا غم نـاگفتـه و سـوز دل و رنج فـراوانش
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤۴۴۴
از روز ازل شور حسیني به سر افتاد از داغ غمش سوختم و بال و پر افتاد هر قلب شکسته تپشش ذکر حسين است با ذکر حسين در دل عالم اثر افتاد آنقدر من از کرببلا مست و خرابم کز بدو تولد عطشش در جگر افتاد صد پاره ز غم شد دل غرقابه به خونم آن روز که در وادي عشقم گذر افتاد آن لحظه که گلها ز عطش سوخته بودند ديدم ز فرس خوني و زخمي قمر افتاد يکباره سر و پاي وجودم همگي سوخت آندم که حسين بر سر نعش پسر افتاد جانسوزتر از آن همه دردي که کشيدم ديدم سر شش ماهه چو گل، از شجر افتاد يک خنجر غرقابه به خون ديدم و مُردم آن لحظه که بر گودي مقتل نظر افتاد گوئي که همه بال ملائک ز شرر سوخت تا بر تن هر خيمه ز کينه شرر افتاد اي واي که من آرزوي مرگ نمودم آن لحظه که جان پدرم در خطر افتاد افتاد ز بس روي زمين، عمه رقيه صد خرمن آتش به دل و بر جگر افتاد صد بار بميرم بِه از آن تا که ببينم چشم پدرم بر سر و بر تشت زر افتاد با اين همه دردي که نهان در دل من شد ديگر شجر زندگيم از ثمر افتاد
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤۴۴۴
اندوه بلاي تو شده قاتلم اي يار شد آتش داغت همه ي حاصلم اي يار در غصه اسيرم، در زمزمه هستم من زائر رويت، يا فاطمه هستم ***** ديدم بخدا بر نوک ني جد غريبم وا... نداني که چه آن لحظه کشيدم من رنج اسيري، ديدم به دو صد آه در قافله بودم، با عمه به همراه ***** من گر چه که مسموم از آن زهر جفايم اما بخدا کشته ي ويرانه ي شامم بار سفر خود، بسته ام خدايا از درد و غم و رنج، خسته ام خدايا
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤۴
اي رهبر من، دلبر من، يا امام باقر اي شور عشقت، در سر من، يا امام باقر مولا مولا نظري کن(2) ***** اي عشق من عشق پاک تو در لابلاي صدر من است در آسمانهاي عاشقي روي تو ماه بدر من است مهر رخ تو والشمس من موي تو شام قدر من است از داغت اي گل، ياس و سنبل، ياسمن مي سوزد لبريز ناله، مثل لاله، قلب من مي سوزد مولا مولا نظري کن (2) ***** تو پادشاه قلب مني عشق تو اي گل حاصل من مهر تو روح اميد من شوق مدينه در دل من قبر تو ويران و بي حرم اين صحنه باشد مشکل من عنايتي کن، سر بخاک، تو دمي بگذارم شايد همانجا، در مدينه، از غمت جان بسپارم مولا مولا نظري کن (2) ***** مي ميرم از غم که پيش تو سه ساله اي اي مولاي من پاي برهنه بر روي خار ميزد صدا کو باباي من بابا بيا با عمو ببين آبله کرده دو پاي من در تاب و در تب، نيمه ي شب، اشکت شد روانه مي زد به قلبت، تا به افلاک، شعله ها زبانه مولا مولا نظري کن (2)
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤۴۴
سوغات ما از کربلا درد و محن بود پژمردگيّ لاله هاي در چمن بود من تشنگي در خيمه را احساس کردم ياد از دو دست خوني عباس کردم من کودکي بودم که آهم را شنيدند ديدم سر جد غريبم را بريدند من ديده ام در وقت تشييع جنازه اسبان دشمن را که خورده نعل تازه من با خبر هستم ز باغي پر شکوفه خورشيد را بر نيزه ديدم بين کوفه گر چه که من مسموم از زهر هشامم من کُشته ي ويرانه اي در شهر شامم ديدم که پر مي زند همسنگر من در خاطرم شد زنده ياد مادر من
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤۴
دلم اسير دام تو ، نشسته ام به بام تو چشمه ي چشم اشک من، روان شده به نام تو ***** به عشق تو مشوّشم، ز غربتت در آتشم بياد قبر خاکيت، ز سينه آه مي کشم ***** نشسته ام بپاي تو، جوونيم فداي تو بر سر و سينه مي زنم، به ماتم و عزاي تو ***** در سفر کرببلا، تو ديده اي رنج و بلا ز تيغ و نيزه ها شدي، به درد و غصه مبتلا ***** خون چکيده ديده اي، قد خميده ديده اي سر بريده ي به ني، دست بريده ديده اي ***** زهر ستم چشيده اي، بار گران کشيده اي به کوفه و شام بلا، زخم زبان شنيده اي ***** زينب خسته ديده اي، دو دست بسته ديده اي ز بامها به سنگ کين، سر شکسته ديده اي ***** خروش و ناله ديده اي، داغ سه ساله ديده اي ز ضرب سيلي و لگد، گلاب لاله ديده اي
@@@@@@@@
ای اصـل دیـن ولای تـو یا باقرالعلوم وی ذکـر حـق ثنـای تـو یا باقرالعلوم وی عرش، خـاک پای تـو یا باقرالعلوم جـان جهـان فــدای تـو یا باقرالعلوم
مهر تو جان جان صلات و صیام من پیوسته وقف تو، صلوات و سلام من
****
ای شیعــه را به مهر شما اقتـدارها مـاه رجــب گرفتـه ز تــو اعتبارها خورشید بر درت یکی از جـاننثارها گردنــد دور کـوی تـو لیـل و نهارها
هر لحظه در بقیع تو صد کاروان دل است هـر جا، روم مزار توأم شمع محفل است
من کیستم که خاک سرای شما شوم؟ لب واکنـم، قصیـده سـرای شما شوم یـا مفتخـر بـه مدح و ثنای شما شوم باشـد کـه تـا گـدای گدای شما شوم
لال است در ثنای تو مـولا زبان من تو وصف خود بگوی ولی با زبان من
****
وقتـی عـدو بـه حضـرت تو گفت ناسزا بـا حسـن خلـق و با گل لبخند از ابتدا کردی به پاسخ از دل و از جان بر او دعا ایـن اسـت قـدر و منـزلت و عـزت شما
تنها نه اینکه نام تو از من ربوده دل خلق محمّدیت ز دشمن ربـوده دل
ای بر تو از خدا و رسولش سـلامها اهــل کــلام را ز کـلامت کـلامها بیچـاره و ذلیـل مقـامت «هشام»ها در پنجــۀ تـو از همه دلها زمامها
توحید زنده از نفس صبح و شام تو اسلام فخر کرده به نطق «هشام» تو
****
تو خلــق را مطاعـی و خلقت مطیع تو برتــر ز اوج وهــم، مقــام رفیــع تـو پیـران عقـل یکسـره طفـلِ رضیـع تـو فـردوس گشتـه خـاکنشینِ بقیـع تـو
«میثم» اگـر قصیـده سرای شما شده مشمول بذل و لطف و عطای شما شده
@@@
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 10:8 توسط حسین عباسی
|
دریافت فایل صوتی 
